NORANIANS - MONOLOGUE (NORA-COCOY LOVE STORY - PART ONE).
NORANIANS - MONOLOGUE (NORA-COCOY LOVE STORY - PART ONE).
(The scene is a dimly lit, quiet room. Nora Aunor (Ate Guy) sits in a
comfortable chair, looking toward a window, her eyes reflecting a
lifetime of lights—both bright studio spotlights and the dim gasera
lamps of her childhood in Iriga. She speaks softly, almost to herself,
then gradually to the invisible audience, her voice raspy but imbued
with that familiar, soulful depth.)
(Deep sigh, looking at her hands)
"Sa mga mahal kong Noranians, May mensahe ako sa inyo.'
"Minsan... ang akala ko, ang buhay ay parang pelikula lang. Na kapag
sinabing 'cut,' tapos na ang sakit. Tapos na ang iyakan. Pwede ka nang
bumalik sa dati mong sarili."
(A small, sad smile)
"Pero hindi pala. Ang bawat eksena, bawat luhang pumatak, bawat
kantang inawit ko sa Darigold Jamboree,, sa Tawag ng Tanghalan, sa
bawat tubig at mani na nilako ko sa riles ng tren... kumapit lahat
yon. Naging bahagi ng pagkatao ko."
(Looks directly at the audience, eyes glistening)
"Noranians... mga kasama ko sa mahabang biyahe., sa mahabang panahon.
Alam niyo, nung bata ako, ang tanging boses ko ay ang kanta. Sabi
nila, 'Moonlight Becomes You'... pero nung panahong 'yun, mas madalas,
moonlight lang ang nagtatakip sa aking pag-iisa, sa gutom ng tiyan ko.
Kaya nangarap ako.
Sabi niyo, 'Superstar.' 'Nagiisa.'
(Voice cracks slightly)
"Pero sa likod ng inyong mga palakpakan, sa likod ng lahat ng
kislap... ang nagiisang Nora, ay nagiisa lang din naman. Natatakot.
Nasasaktan.
Here below is a song I wrote and dedicated to my one and only Superstar titled "Nora Aunor", hope you enjoy and like the song.
Comments
Post a Comment